Frankrijk 2011

frankrijk001

Karpervissen in “Le Val Doré” in Frankrijk.

Eindelijk was het dan zover, na maanden van voorbereidingen en besprekingen en boeken, is het dan zover. We gaan naar Frankrijk en afgesproken bij de garage van Hilbert alwaar we vandaan vertrokken gingen we na een hartelijk begroeting van Cor dan eindelijk op weg. We leken wel een stel uitgelaten honden en de reis begon dan ook als of we kleine jongens waren die op schoolreisje gingen. Tja, wat wil je ook als je dat allemaal zag op de folder wat een biggen er daar werden gevangen die wilden wij ook wel aan de haak hebben. De reis verliep niet helemaal echt lekker want de begroeting die Cor had was gelijk een killer op een zenuw in zijn rug en auto rijden werd niet echt fijn voor hem, dus op aan dringen van ons heeft hij het stuur aan Bas overgedragen en Hilbert bij ons in de auto en toen ging het allemaal wel wat beter en zeker voor Cor.

Hier en daar even stoppen voor koffie en broodje bal met jus….. tja geen bal te bekennen natuurlijk zo ’s morgens vroeg want dan zijn de restaurants ook in de benzine pompen nog niet open dus dan maar een stokbroodje of wat ander naar binnen gefrommeld. Maar dat smaakt toch ook wel, maar niet naar een bal.

Eindelijk de Franse grens kwam in zicht en de vrolijke kreten kwamen door de ramen naar binnen want Cor had er duidelijk zin in, Bonjourrrrrrrrrrrr werd er gebruld, te pas en te onpas door hem, en één kreet zal ik jullie zeker niet onthouden, want verzin het maar, maar Cor deed het. Als je een dorpje binnen rijdt en daar maar een kilometertje of 25 a 30 p/u mag rijden en je hoort door de straten heen een brul uit de auto voor je van “Bonjour prostituee de trottoir” tegen een oud vrouwtje met kromme benen en steunkousen aan omaatje dan weet je dat we er zijn. De lokale bevolking was wakker hoor na deze kreet, gelukkig begrepen ze er niet zoveel van, maar verbaasd waren ze wel , “rare Ollanders” hoor zag je op de gezichten af te lezen. Maar gelachen werd er wel.

En eindelijk jawel de borden waar we heen gingen kwamen in het zicht en de oprit werd gevonden waar wij moesten wezen. Bij de receptie aangekomen hebben wij ons ingeschreven en toen alles voor de rest geregeld was op weg naar de visstekken, welke wij weer moesten rijden via het dorp buiten om. Maar goed het zag er allemaal zeer belovend uit en alles was keurig verzorgt de douche en toiletten noem maar op. Eten was ook prima want we hebben daar wel even wat genuttigd. Normale en goede prijzen en goed eten bovendien ook.

De boel werd uitgepakt en hé hé eindelijk de hengels lagen in de steunen en er werd met spanning gewacht wanneer de pieper afging. We hadden goede en ruime plekken voor onze spullen. En daar begon het eindelijk de volgende dag bij Emiel was het bingo, zijn pieper maakte het vertrouwde geluid waar we zo naar verlangde maar helaas hij was er niet aan, en dat was klo…. ! Helaas gebeurde dat ineens nogal regelmatig mede het feit dat wij met onze haken niet met weerhaken mochten vissen en dat werd regelmatig gecontroleerd door de beheerder en zijn medewerkers. Alleen wij werden natuurlijk doodziek van elke keer dat je blank je hengel uit het water trekt. Dus goede raad is duur en je kunt het wel raden wij de haken dus voorzien van weerhaken want als je toch steeds een run hebt maar de karper even zijn koppie schut en de haak uit zijn bek schut dan wordt je echt wel pissig. Maar goed één hengel dus zonder weerhaak en de rest met, want je mocht er toch 4 stuks uitleggen. Hoera, eindelijk hij hangt en daar was Emiel vreselijk blij mee want hij kreeg hem op de mat en het was gelijk bingo want deze was goed zwaar en dat bleek wel op de weegschaal, foto’s maken en filmen en hup voorzichtig weer het water in en roep nu je broer maar, want die wordt dan ook wereld beroemd in Nederland. En je geloof het of niet maar die Emiel was

echt helemaal in zijn element want de volgende melde zich ook al, en weer een beste hoor hij ving er 5 stuks met verschillende gewichten en die waren niet mis van 26 pond tot en met 40 pond en dat was gelijk een pr voor hem, als een kind zo blij, dat koppie van hem spreekt boekdelen dat kunnen jullie wel op de foto’s zien. Nou Opa nu jij, ga maar op mijn stek zitten hoor want je moet er toch ook wat uit kunnen trekken, dus de spullen omgezet en vol spanning maar weer wachten want je wordt het zoals eerder vermeld goed zat, steeds een run maar als je je hengel op til dan was de vis alweer pleite. Is dat sportief of is dit sportief van Emiel, wel hé. Emiel nog bedankt maat geweldig van je. En jawel hoor bij Opa ging eindelijk ook de pieper af en gelijk hangen die karper, en wat voor ééntje ook mijn pr werd verbeterd met een ruime 2 pond die karper woog 32 pond en werd ook wereld beroemd door een foto sessie die door Gérard werd gemaakt en straks allemaal op de website staan. Gérard is een vriend van Bas en kort weg ook wel Saar genoemd. Saar bedankt voor alle foto’s die je gemaakt hebt ze zijn prima gelukt hoor en erg mooi.

Tja, en dan kan je wel op je klompen nagaan er werd hier en daar wat af geploeterd door de rest van de mannen. Want het wilde maar niet lukken. Alles werd uit de kast gehaald. Maarja, je kan ze moeilijk dwingen om in die haak te gaan bijten. Maar zoals verwacht je heb wel eens van die dagen dat je ook andere dingen moet doen zoals even douchen etc. en daar werd op een zekere dag dan gebruik van gemaakt door Cor en Hilbert, die hadden besloten omdat samen te gaan doen en de hengels uit het water vandaan gehaald gingen de mannen onder luide begroetingen op weg, Bonjourrrrrrrr klonk het een meertje of 5 verder door het dal want Cor was goed gemutst die dag, en dat bleek ook wel toen zij naar een goed uurtje terug kwamen en even langs de receptie waren geweest en toen er zomaar een biertje op de toonbank stond, en zoals een goed spreekwoord luid “op één been kan je niet leven”dus een tweede werd ook genuttigd. Maar het was Engels bier en zoals je weet dat is niet echt gekoeld dus Cor kwam bij het weerzien van ons kamp met Hilbert even een heerlijk koud biertje doen en die ging er smaakvol in dat kan ik je zeggen. Maar na deze gingen ze dan toch verder, en belande toen bij Bas en Saar op hun stek, en die hadden ook zomaar een flesje voor de mannen en tja toen die er in ging, ging het daarna vrolijk verder met een dropshotje en na dat die fles leeg was stond er zomaar een andere fles op de tafel en waren wij met zijn alle even lekker het feest aan het voorbereiden op de vangsten die nog moesten komen en die fles was, ik denk geen half uur beschoren. Dus de stemming zat er goed in kan ik jullie vertellen want wat er toen allemaal gebeurde zal ik proberen te schrijven maar het is heel moeilijk want je moet wel een beetje fantasie erbij hebben als je dit leest.

Hilbert en Opa Neut stonden schouder aan schouder en Cor vond die glaasje zo lekker dat toen de flessen leeg waren hij spontaan deze ging afwassen met zowel zijn vinger als zijn tong ,dus die konden zo de kast weer in, maar goed Wij waren in een geweldige stemming en knuffelde de elkaar en toen Cor dat zag begon hij tegen Hilbert van, en ik dan, word ik niet geknuffeld en Hilbert niet te beroerd om Cor ook even te gaan knuffelen pakte zijn hooft vast en stak gelijk zijn braadlap bij Cor naar binnen, dit had hij even niet aanzien komen van al dat lekkers wat hij had gedronken en hij donderde van het lachen op de grond want dit was boven alle verwachtingen natuurlijk. Ik heb als ik dit schrijf zowat weer pijn in mijn lijf van het lachen want het was een geweldig gezicht en spontaan, maar ja je moet erbij zijn om het te kunnen begrijpen zoals het is gegaan maar ik neem aan dat jullie Cor wel kennen dus je verbeelding is goed.

De rest van de avond werd afgedaan met veel plezier en gelach. Toen Emiel en ik weer bij de tent waren hoorde wij verder op wel nog wat kreten van hun zijde maar daar werd verder geen aandacht

door ons meer aan gezonden. Later bleek dat Hilbert een hele gezellige avond nog met Cor had beleefd en dat werd uiteraard de volgende dag door hem verteld. Maar ik denk dat zij dat zelf wel zullen gaan schrijven, althans dat hoop ik wel en anders zal ik het dunnetjes, er over hebben.

Beet ik heb hem kom even erbij met je licht hoorde wij ineens van Bas en Saar hun stek en jawel hoor Bas had hem dan eindelijk de rakker te pakken, op het moment dat wij bij hun stek aankwamen kwam er een prachtige en hele mooie grijze rug aan het oppervlakte te voorschijn en het was een mooie steur die hij op zijn hengel te pakken had, hup mooi in het net laten zwemmen en de mat op. Wat een geweldige vis is het mannen en wat een spieren die dat beest heeft dat is één krachtbron, goed op de schaal bleek dat hij 24 pond woog en een 1,20 cm lang. Prachtige foto’s zijn ervan gemaakt en Bas dik in zijn nopjes hoor dat kan ik je vertellen. Want tja ook bij hun steeds wel runs maar steeds niks op het moment dat je, je hengel oppakt. En je bent van die ellendige nul af en dat scheelt ook hoor. Terug op onze stek even een peukje roken en maar weer een tukkie doen en daar ging de pieper van Emiel af en hop die sprong van zijn bedje af en naar de hengels toe en daar kwam toen die 40 ponder aan hoor, wat een buik deze karper en in het donker is het allemaal moeilijk te zien maar op de foto’s des te beter gelukkig. Wat ik ook nu weer probeer te beschrijven is haast niet te doen, maar ga het toch proberen.

Cor had gezegd, jongens bel als jullie wat vangen dan kom ik gelijk naar je toe en dan film ik het en we maken foto’s ervan voor de website natuurlijk. Dus toen Emiel die mooie karper had belde hij natuurlijk Cor, maar die kwam maar niet, Emiel er de pest in en gelukkig had Saar zijn camera al in de aanslag om hem op de foto te zetten. Blijheid bij Emiel alom. Na gewogen en gefotografeerd te hebben we de karper weer een behouden vaart toegewenst . Wat een ontlading bij Emiel want zijn pr was nu echt goed verbeterd. Een uurtje of ander half later kwam Cor aan en wij toen pas hoorde wat er bij Cor nu loos was. De telefoon gaat af bij hem en hij probeerde toen zo snel mogelijk zijn slaapzak open te maken en tevens zijn telefoon te beantwoorden, maar helaas Cor zat vast in zijn slaapzak en kon er met geen mogelijkheid uit komen wat hij ook probeerde en Hilbert dacht je zoekt het maar lekker uit, want wat bleek, hij kreeg zijn rits v.d. slaapzak niet open die zat shocking klem en die rot telefoon bleef ook maar rinkelen dus hij probeerde in alle macht om zich er uit te wurgen, maar door deze actie kroop hij ongemerkt steeds een stukje hoger zijn stretcher op en ja wel je raad het al daar ging Cor, want op zijn kop gedeelte zit geen ondersteuning en Cor ging met een fraaie salto en stretcher en al zijn tent wat wijder maken, normaal moet je hier eerst een jaar voor bij het circus hebben geoefend, maar hij redde het, al vloekend en brullend is er meen ik dan toch hulp gekomen en dat wij ons weer blauw hebben gelachen hierom kan je wel nagaan, maar goed Emiel kreeg van Cor een excuus aangeboden en dat werd natuurlijk wel aanvaard met een vreselijke lach om zijn verhaal wat Hilbert de volgende dag ook melde. Cor bleek blauwe vingers ervan te hebben over gehouden van het rukken aan die ritssluiting, is weer wat anders toch hé Cor. Als het doof worden ervan. Maar goed we hebben weer vreselijk gelachen daarom.

De dagen vliegen om als het gezellig is en de volgende morgen eerst even een heerlijk vers stokbrood te hebben gehaald en ontbijt hebben gemaakt waren we toe aan het verversen van het aas. Het was ongelofelijk maar de maden waren nog steeds prima intact en de pop-up toch wel en de pellets waren alleen toe aan verversing, en hup de lijnen er weer in en maar weer afwachten wat er komen ging. Plots had Emiel weer een run en met een noodgang naar de hengels toe en hop hebbes, jawel hij zat erop hoor die karper en na een kleine strijd van de karper lag hij even later keurig op de onthakingsmat en werd daar liefde vol door Emiel verzorgt, beetje water een beetje wegen en

zowaar een pracht exemplaar, mooie foto’s ervan gemaakt en Emiel liet hem weer keurig het water in glijden waar hij thuis hoort.

Er zijn er door Emiel vijf (5) stuks gevangen van diverse gewichten van 26 pond tot en met 40 pond en dat was voor Emiel dus zijn record. Geweldig. Goed gedaan jochie.

Er werd daarna een hele tijd niks meer gevangen en op en rondt het water was het ook erg rustig geworden. Dus dan ga je maar weer het kamp een beetje in orde maken, beetje opruimen en afwassen om de tijd een beetje te doden en alvast weer wat onderlijntjes maken, die Emiel kan er wat van hoor die maakt echt in no-time mooie en goede onderlijnen.

En zo zitten we dan heerlijk langs de waterkant, en af en toe een piep die je hoort. Zitten we bij de tent en rond een uurtje of 11.00 begint het ineens te spetteren, en dat ging tot een uur of 20.00 door toen was het droog en tja dan moest Opa ook maar eens de afwas weer gaan doen en zelf ook een persoonlijke verzorging is ook wel even lekker, heerlijk even douchen en weer klaar voor de strijd. Maar de karpers wilde het niet, en de natuur kan je niet dwingen, toch. Je probeert van alles en op de stek waar je wat vangt ga je niet de boel verknallen, hou het bij een en het zelfde voertje en de rest een beetje uit proberen om de karper weer actief te proberen te maken.

Tja, en dan voor je het weet is het alweer de hoogste tijd en na een goede nachtrust is de tijd om de boel maar weer te gaan inpakken want de tijd zat ervoor ons op. Doordat het die dag ervoor geregend had was er een klein probleempje ontstaan met de stand van de auto van Opa, want de modder had zijn werk goed gedaan en Opa kreeg de auto niet op het verharde gedeelte van de weg.

Maar Bas ging naar de douche en zij het bij de receptie en die kwam met de mededeling dat er binnen een kwartiertje iemand wel even de auto met een tractor eruit ging halen en jawel hoor daar hoorde wij hem al aankomen en binnen no-time was de auto op het goede gedeelte van de weg gezet. En toen, konden wij de auto weer bepakken met de spullen. En de aanhanger er weer achter koppelen en bij de receptie even de ID ophalen en bedanken voor gast vrijheid. Cor en Hilbert en Bas Saar en Emiel en Opa nog even op de foto voor het Plakboek. Tja, en toen afscheid van de Jongens,want Cor en Hilbert bleven nog een weekje langer daar vissen.

We waren lekker op weg en genoten van het weer en de wegen in Frankrijk, want binnen door is het toch echt wel mooi wat je zoal te zien krijgt. Normandië is bij uitstek een prachtig landschap en dat vonden er in de jaren ‘40 en ’45, een hele hoop andere mensen ook en dat is dus ook in de geschiedenis boeken komen te staan er zijn ook veel monumenten die daar aan herinneren. En daar was alweer de tolweg inzicht, kaartje uit de automaat pakken en hup gas erop want we zijn de snelweg op gegaan, dat duurde misschien een 35 km toen Opa voelde dat er iets niet goed ging met de aanhanger, en jawel hoor we konden net op tijd stoppen bij een vlucht plaats met een praatpaal en daar zagen we dus wat we al vreesde, een lekke band van de aanhanger. Shitttt was het, daar hadden we even niet op gerekend, Maarja het hoort er nu eenmaal allemaal bij dus de krik uit de auto en de sleutel en stond in een paar tellen later de aanhanger omhoog en de moeren waren ervan af, en het reserve wiel zou wel even onder de aanhanger vandaan worden gehaald. Helaas, want die zat met een andere moer bevestigd dan dat we bij ons hadden aan sleutels, dus goede raad is duur en de praatpaal werd maar gebruikt om daar ons te melden met pech. Er kwam na een min. of 20 a

30 wel iemand ons helpen werd er gezegd. En inderdaad aan de andere kant kwam er iemand met zwaailichten aan en wuifde naar ons en dat bleek de hulp te zijn. Hij had een sleepwagen onder zijn beheer en zij dat we dus niet mochten sleutelen langs de kant van de weg. Dus aanhanger op de sleepwagen, Bas met de chauffeur mee en wij er achter aan gereden naar de garage van de beste man. Daar konden we met hulp van zijn gereedschap de wielen verwisselen en mochten we afrekenen een bedragje van € 172,76 voor zijn bewezen dienst. Zo niet gepist maar toch nat. Goed de man werd betaald en wij weer op weg maar wel even met een klein dompertje hoor na zo’n bedrag. Want weet je wel hoeveel balletje gehakt in jus je daarvoor hebt en weet je wel hoeveel shaormabroodjes en weet je wel hoeveel biertjes je daarvoor hebt en weet je wel hoeveel ………… en zo ging dat nog even door maar goed we begonnen toch alweer te lachen. En daar kwam de grens van België alweer en nog een uurtje erbij toen waren wij alweer in Nederland waar de restaurants aan ons voorbij flitsten, en eindelijk daar zagen we hem dan de hele grote M en die konden we niet voorbij rijden. Dus even naar binnen en het inwendige van de mens maar weer verwennen. Zo dat was best lekker zo’n sensation chicken broodje met een frisje bubbels. Mooi de auto weer in en de rest van de reis hebben we ook goed kunnen afleggen. In onze woonplaats hebben we Bas en Saar afgezet en de aanhanger erbij en toen Emiel naar zijn woonplaats gebracht en Opa was rond een uurtje of 21.00 weer thuis, waar de familie hem hartelijk weer binnen lieten. Wat waren zij weer blij, en mijn trouwe viervoeter had het helemaal niet meer die was die avond niet bij mijn weg te slaan, hij was wel zo vreselijk blij dat hij me weer zag. Na een paar heerlijke gekoelde versnaperingen van een bekend merk met een kroonkurk erop, en dikke verhalen te hebben verteld had Opa het wel even gehad en na een nachtzoen van Oma ging Opa even de binnenkant van zijn ogen bekijken. Welterusten.

De volgende dag wakker worden met nog een auto vol spullen en nadat die er uit waren de afwas truus aangezet en die de vaat mooi schoon laten maken voor de volgende trip die er vast binnen kort wel zal komen. Maandag naar de verzekering geweest en daar die fijne kwitantie afgegeven en jawel hoor Opa bleek héél goed verzekerd tezijn en krijgt alles keurig terug op zijn rekening. Ze vonden daar zelfs dat het bedrag nogal meeviel want ze hebben ze wel hoger gezien, tja hoe langer je wordt gesleept hoe duurder het wordt hé.

Ik wil voor de rest nog jullie allemaal bedanken voor de gezellige tijd die we met elkaar daar hebben door gebracht, dit kunnen ze ons niet meer afpakken mannen.

Bedankt Emiel, Cor, Saar, Bas, Hilbert.

Groetjes van Opa Neut.